Қишлоғимизда Абдишукур девонани ҳеч ким менсимайди.

Абдисаттор қассобдайлар эса уни алдаб, ишлатиб, уйига қуруқ қўл билан ҳайдаб юборишдан ҳам тоймайди. Лекин бир воқеа сабаб шу Абдишукур исмли инсонга меҳрим тушди.

* * *

Мамат тунукасознинг аёли Абдишукурларнинг қовунзори ёнидаги ердан пахта тераркан. Тунукасоз ҳар намозшом фартугу қанорлардаги «оқ олтин»ларни инқиллаганча тележка ўлгурнинг ёнига тарозидан ўтказиш учун олиб бораркан. Нима бўлибди-ю, бир куни Мамат ёрдамга бормабди. Абдишукур дудуқлана-дудуқлана бунинг сабабини Робия янгадан сўрабди.

* * *

Сал пинакка кетган Мамат девонанинг қулоқни қоматга келтирадиган тўпоринамо чақириғидан уйғонибди. Супага чиқса, Абдишукур иккита қовунни касалкўрдига келтирганмиш. У тунукасознинг тирсагидан синган қўлини кўриб, «сени ким урди, айт? Мен ўшанинг кўзига кўрсатаман!»  деб ер тепинармиш.

Мамат том шуваётганида тепадан йиқилганини тушунтирибди. Хуллас, Абдишукур бемор то тузалгунча ҳар намозшом уни йўқлайдиган бўлибди.

— Соғайгач ўйлай бошладим, — деди Мамат тоға. «Абдишукурга қандай яхшилик қилсам экан-а?..»

Бир куни унга қизим туғилган кунимда совға қилган асл чармдан тайёрланган этикни илиндим. Абдишукур ҳадяни олишга унамади. Лекин ниятим самимийлигини илғаб:

— Неча пул (бироқ, у саводсиз эди) бу? — деди жиддий.

* * *

— Йўлда Абдишукурнинг онаси Ҳалима янгани учратдим, — деб сўзида давом этди тунукасоз. — Онахон «этикни пулини тўлайман», дея туриб олди. Унга бошимдан ўтган воқеани айтиб беришдан бўлак иложим қолмади. Қишлоғимиздаги энг пок инсон Абдишукур экан. Қариндош, яқинларимдан кўрмаган меҳрни фақат ана шу ўғлингиздангина кўрдим, деган сўзларимдан кейин онаизор  негадир тўйиб-тўйиб йиғлади.

У то уйимга етгунимча аллақандай туйғу оғушида ортимдан термилиб қолганини ҳис этдим.

Обид ҚЎЛДОШ