Рустам шаҳар марказидаги кўп қаватли уйлардан квартира сотиб олди. Кўчиб ўтишдан олдин уйни яхшилаб таъмирлашни кўнглига тугиб, уста бозорга тушди. Ёлланган усталар енг шимариб ишни бошлаб юборди.

Эрта тонгдан бошланган тақира-туқур қўшни хонадон соҳиби Салимнинг асабига тега бошлади. Бу ҳолат ўтиб кетар, дея бироз кутди. Шовқин ҳадеганда тинавермагач, қўшни уй сари отланди.

— Ҳорманглар, акалар. Тонг саҳардан тақирлатиш сал ноқулай эмасмикан? Ҳар ҳолда, қўшни хонадонларда ёши улуғлар, қолаверса, чақалоқлар бор. Шу ишларни сал кейинроқ қилишнинг иложи йўқми?

— Уй эгаси тезроқ таъмирлашимизни топширган эди. Унга қанча тез топширсак, шунча эрта кўчиб кеаркан. Шунга...

— Хуллас, гапни кўпайтирмайлик-да, ишни бир-икки соатдан сўнг қилаверасиз, ҳозирча тўхтатинг.

Салимнинг гапидан сўнг усталар ишни тўхтатиб, уй эгаси Рустамга хабар беришди.

Усталарнинг бироз кўпиртириб айтган гапларидан жаҳли чиққан Рустам дарҳол йўлга отланди. Йўлда келаркан, «Ким экан мени ишимга халақит берадиган?», деган хаёл тинчлик бермади.

Усталарга ишни давом эттиришни буюрди-да, ўзи кузатиб турди.

Шовқин яна бошлангач, Салим яна чиқиб келди. На Салим, на Рустам бир-бирига муроса қилди. Ўртада даҳанаки жанжал чиқди. Иккиси ҳам бир-бирини хунук сўзлар билан ҳақоратлай бошлади. Яхшиямки, қўни-қўшнилар орага тушиб, иккисини муросага келтирди.

Ҳа, бугун бундай вазиятлар ҳаётимизда тез-тез учраб турибди. Арзимаган сабаб туфайли бир-бирини ҳақорат қилиш, ҳатто, тан жароҳат етказишгача бориш, аслида бизнинг менталитетга ёт. Ота-боболаримиз азал-азалдан қўни-қўшни билан ниҳоятда қадрдон бўлган.

Ахир, узоқдаги қариндошдан яқиндаги қўшни афзал, деб бежизга айтилмаган. Ҳали кўчиб келмасдан қўшнилар билан бундай муносабатда бўладиган одам кейинчалик қандай қилиб бу жойда яшаши мумкин?! Унга кўмак керак бўлганда, аввало, ён қўшни ёрдамга ошиқади-ку?!

Зуҳриддин РАҲМОНОВ