Жамила опанинг уйида янги йилни кутиб олиш учун қизғин тайёргарликлар кетарди. Опа нафақасининг бир тийинини ҳам қолдирмай, бозор қилди.

Келини Мавлудага хилма-хил пишириқлар, турли салатлар тайёрлатди. Байрам дастурхонини тўлдириб безашни буюрди.

Янги йил кириб келишига ярим кун қолганида Мавлуданинг овози бўғилиб, қайнонасига маслаҳат солди.

— Ойижон, — гап бошлади у. — Боя онам хабар қилганди, бирозгина тоблари йўқроқ экан. Биласиз, ҳолидан хабар оладиган ҳеч кими йўқ, отам аллақачон ўтиб кетган... Мен ёлғизиман! Укаларим ҳали ҳеч нимага ярамайди. Шунга, бу йилги Янги йилни улар ҳам шу ерга келиб кутишса... Ҳар ҳолда, ҳаммамиз бирга бўлардик...

Жамила опа келинининг гапларини охиригача тингламади. Ўзи азалдан суймайроқ келадиган қудасининг, етмаганига, кичик болалари билан тайёр дастурхонга келиб, каталакдек уйда тиқилишиб ўтиришини кўз олдига келтириб, бироз жиддий тортди.

— Ҳм... Нима, ўзлари уйларида кутишса бўлмасмикан?! Кейин, биласиз, уй тор! Яхшиси, бориб бир-икки соатга хабар олиб келинг! Борса, ана, набираларимни ҳам олиб боринг, аммо кеч тушмасдан уйда бўлинг! Ҳа, кетишдан олдин ҳамма нарсани ясатиб, жой-жойига қўйиб кетинг!

Қайнонасининг бу гаплари Мавлудага ёқмади. Нима, онаси билан укалари келса, бутун тайёргарликни еб, қуритиб кетармиди?!

Мавлуда икки боласини олиб, онасини кўриш учун чиқиб кетди. Уйда ёлғизгина Жамила опа қолди. Ўғли Турсунбой ҳам ишдан чиқиб, бирйўла Мавлудани олиб келишини телефонда айтди.

Вақт ўтиб бормоқда. Соат миллари аста-секин кечги саккизга қараб кетяпти.

Жамила опа тоқатсизланди. Нафаси бўғилиб, ёлғиз ўзи у ёқдан-бу ёққа юраверди.

«Бунча қолиб кетишмаса!» ўйлади у ичида. Бир кўнглига қўнғироқ қилиш ҳам келди-ю, гўшакни қудаси кўтариши мумкинлигини ўйлаб, бу ниятидан воз кечди.

Ана, дабдабали қилиб безатилган дастурхон. Унда ҳамма нарса бор, аммо ўғлининг қизиқ суҳбатлари, набираларининг шодон кулгиси йўқ!..

Орадан бироз ўтиб, эшик очилди. Бир тўда болалар ва онасини етаклаганича Мавлуда кириб келди. Кейин Турсунбой ҳам кирди.

— Она, — деди у. — Қуда­нгизнинг аҳволи оғирроқ экан... Шунга, олиб келавердик!

Ҳамма Жамила опага қаради. Аммо опа индамади. Секин бориб, қудасини маҳкам бағрига босди-да, дастурхонга таклиф қилди. Кейин уйни болаларнинг шодон ўйинлари тутди ва сукунат ҳукм сураётган уйга яна файз кирди.

Айни шу дақиқаларда Жамила опа бахтли эди! Бутун оила бир бўлиб Янги йилни кутиб олишди.

Ўша туни Жамила опа ҳақиқий бахт нималигини тушуниб етди...

Шерзод ҲАЙДАРБЕКОВ