«Экология бугунги кунда, инсониятнинг табиатни кенгайтиришга чегара қўйиш учун интилаётганини, ҳамда, уни қисқартиришга ва бизни, одамларни табиатдан шафқатсиз эксплуатация қилиб фахрланишдан воз кечишимиз кераклигига ўргатади.

Эндиликда Худо ёки Иймон олий ҳакам ролини ўйнай олмайди, буни табиат ўз зиммасига олади.

Бироқ, табиат нима? Глобал исишни тасаввур қилганимизда ҳам, биз табиатни «мунтазам ва такрорланадиган об-ҳаво шароитлари» билан янги одатий норма сифатида қабул қиламиз: «Инсоният углерод эмиссияси чегарасига етгандан сўнг, Ер иқлими янги, юқори ўртача ҳароратда барқарорлашади. Бундай иссиқ ҳарорат эса одатда инсоният учун жуда зарарли, чунки у денгиз сатҳининг кўтарилишига ва экстремал об-ҳаво ҳодисаларига олиб келади. Аммо, нима бўлганда ҳам иқлим барқарор бўлиб қолади: антропоцен аввалги иқлим даврларига ўхшаш, фақат, анча иссиқроқ.

 Бироқ, сўнгги тадқиқотлар шуни кўрсатмоқдаки, «Ернинг иқлими тартибсиз ҳолатга келиб қолади. Ҳақиқий математик тартибсизлик ҳолатига. Хаотик тизимда ҳеч қандай мувозанат ва такрорланувчи нақшлар мавжуд эмас. Хаотик иқлимда ҳар ўн йилда (ҳаттоки ҳар йили) кескин ўзгариб турадиган фасллар мавжуд. Баъзи йилларда экстремал об-ҳавонинг тўсатдан пайдо бўлиши, бошқа йилларда эса бутунлай тинч ўтиши ҳам мумкин. Ҳаттоки Ернинг ўртача ҳарорати нисбатан қисқа вақт ичида, мунтазам совуқ иқлим кузатиладиган минтақаларнинг иқлими, жуда иссиқ ҳароратга ваҳшиёна ўзгаришга тўқнаш келиши ҳам мумкин. Бу эса даҳшатли оқибатларга олиб келади.»

Славой Жижек, (1949) файласуф