Ҳар куни атрофимизда юзлаб, минглаб ҳодисалар содир бўлади. Уларнинг баъзисига шунчаки кўз югуртиб ўтамиз, бошқаларини эса унутиб юборимиз. Бироқ айрим воқеалар борки, юракка муҳрланади, одамни чуқур ўйга солади.

Ана шундай ҳодисалардан бири яқинда Туркиянинг Чорум ҳудудида содир бўлди. Бу воқеа нафақат ҳайвонларга, балки инсонга ҳам хос бўлган туйғулар – меҳр, фидойилик ва онг ҳақида чуқур мулоҳаза юритишга мажбур қилади.

Чорум шаҳридаги ветеринария клиникасига бир мушук кириб келди. У оғзида ниманидир кўтариб олган эди. Яқинроқ қаралса, бу – унинг касал, ҳолсиз боласи экан. Хумпарнинг аҳволи оғирлигини англаб, ўзининг ягона нажот йўли деб одамлар ҳузурига келган.

Ветеринарлар бу ҳолатни ҳайрат ва ҳаяжон билан қарши олишди. Улар мушукнинг ички сезгиси, оналик туйғуси ва боласини асраб қолиш йўлида қилган ҳаракатидан чуқур таъсирландилар. Мушук ҳеч қандай ваҳима ёки тажангликсиз, гўёки «илтимос, боламни асранглар», дегандай меҳр билан боласи ёнида турар эди.

Шу ерда тўхтаб, ўйлаб қоламиз: она меҳрими бу? Ҳайвоннинг инстинктими? Ёки бу ҳали тўлиқ англаб етилмаган ақл ва туйғулар уйғунлигими? Барибир, бу ҳолатда бир ҳақиқат яққол кўзга ташланади – меҳр ҳар қандай мавжудот учун юксак қадриятдир.

Бугун биз инсонлар ўз фарзандини кўчада ташлаб кетаётган, жамиятдаги оғир ҳолатларга бефарқ қараётган бир пайтда, бир мушук боласи учун энг тўғри қарорни – уни шифокорга олиб боришни танламоқда. Бу воқеа ҳар биримизга сабоқ бўлиши керак. Ҳайвонлар орасида ҳам инсоний фазилатлар кўзга ташланаётган бир пайтда инсониятнинг ўзи баъзан бу фазилатлардан йироқлашиб бормоқда.

Она мушукнинг бу ҳаракати бизни яна бир бор ҳаётга, туйғуларга, меҳр ва масъулиятга бошқача назар билан қарашга ундайди. Балки биз бу воқеани бир неча дақиқа ичида ўқиб чиқармиз, бироқ у қалбимизда узоқ вақт сақланиб қолса, шубҳасиз, бу кичик ҳодиса катта сабоққа айланади.

Маҳлиё МУҲАММАДАЛИЕВА,

ЎзМУ талабаси