Уйимизда ойим келинчаклик даврида тиккан каштали сочиқлар, ёстиқчалар бўларди. Турли нақшлар, гуллар тасвири туширилган пардалар хонадонимизга ўзгача кўрк, чирой бағишларди. Улардан фойдаланганда негадир жуда суюнардим, ифори ҳам бошқача эди...

Улғайгач, мен ҳам ойимга ўхшаган чевар бўламан, деб ният қилгандим. Ойим ҳам қиз боланинг қўлида ҳунари бўлгани яхши деб тўқиш-тикишни маҳорат билан ўргатдилар.

Ўқишдан бўш вақтимда ўзимга керакли буюмларни тўқиб, рўзғор учун зарур кийим-кечакларни тикаман. Баъзида яқин дугоналарим, қариндошларимга ҳам совға қиламан.

 Бир аёл «қизимга ҳам чеварликни ўргатинг», деб илтимос қилди. Қизи анча қобилиятли эди. Аввалига роса қизиқиш билан ўрганди, бироқ ишнинг қийинчилигига тоқат қилолмай, ярмидан ташлаб кетди. Яқинда бозорда ўзи ҳам тика оладиган кийим-кечакларни қимматга сотиб олаётганини кўрдим.

...Негадир ҳозирги қизлар меҳнат қилиб эришишдан тайёрига эга чиқишни маъқул кўришади. Тўғри, касб-ҳунар ўрганишнинг ўзига яраша қийинчиликлари бор, аммо ҳеч бир ғўрадан меҳнатсиз ҳолва битмайди. Бунинг учун сабр, ­эътибор ва қизиқиш кучли бўлиши керак.

Аслида йўқдан бор қилиш аёлларнинг зийнати саналади. Совчиликка борган аёллар бўлажак келинининг қўлида ҳунари борлигини эшитиб, роса мамнун бўлишади. Оддийгина ишни қаноат билан ўрганолмаган айрим қизлар катта ҳаёт қийинчиликларига қандай чидар экан? Ота уй эркаликни кўтарар, бироқ янги хонадондаги турмушнинг мушти қаттиқ бўлади.

Норжона МУРОДУЛЛАЕВА,

Шофиркон тумани