Қизи шифохонага тушганини эшитган ота-онани яшин ургандек бўлди. Айниқса, шифокорнинг «қизингиз кучли стрессни бошдан ўтказди, агар бу ҳол яна қайталанса, оёқ-қўли ишламай, шол бўлиб қолиши мумкин», дегани ичидан ниманидир узиб юборди.
Ҳикмат ака қизи қандай қилиб бу ҳолга тушганини англолмас, сабабини топишга ҳаракат қиларди. Ахир, турмушидан бирор марта нолимаган бўлса, эри ҳам, фарзанди ҳам соппа-соғ, устига-устак, саломатлиги ҳам жойида эди… Ўйлаб, ўйига етолмади. Ҳалима ая бўлса бир чеккада юм-юм йиғлар, гоҳ-гоҳ кўксини муштлаб қўярди, чунки у аслида айб кимда эканини яхши биларди-да.
Ҳилола турмуш қурганига икки йил бўлганди. Ёш оила эмасми, янги рўзғор анча қийнаб қўйган, айниқса, фарзанди туғилгач, шароити янада оғирлашди. Шундай бўлса-да, эр-хотин сабр қилиб, хушкайфиятда кун ўтказишар, бу қийинчиликлар вақтинчалик эканига ишонишарди. Аммо кейинчалик оиласига аралашадиган «маслаҳатчилар» кўпайиб қолди. Гоҳ катта опаси қўнғироқ қилиб, «қачонгача бундай юрасизлар…» деб койиса, гоҳ синглиси «опа, аҳволингизга қараб бўлмайди…» деб ачиниб қўярди. Ҳатто ўлганнинг устига тепгандек, қариндош-уруғ «ундоқ қил, бундоқ қил...» деб тилинган ярасига туз сепа бошлади. Афсуски, далда берувчи жуда кам эди.
Ҳилола аввалига бу танбеҳларга, бекорчи маслаҳатларга эътибор қилмади, бироқ кейинчалик унда ҳам турмушдан норозилик, ҳаётдан умидсизлик кайфияти сезила бошлади. Атрофдагиларнинг гап-сўзлари ичида қўзғолон бошлаганди. Ҳар доим тушуниб, қўллаб-қувватлаб келган турмуш ўртоғини ёмон кўриб қолди. Ишдан қайтиши билан нимадандир нолиб, арзимас баҳонани деб тортишадиган одат чиқарди. Аллақандай дард вужудини тобора кемираётганди, онасининг «куёв сени боқолмас экан… ажрашасан, тамом!» дейиши эса охирги нуқта бўлди…
Аёлидаги айбдорлик ҳолатини кўрган Ҳикмат ака барча гапдан хабар топди. Шундоғам юрак-бағри эзилаётган аёлига қараб: «онаси, биз ҳам қуёшли кунларга ёмғирда қолиб-қолиб етмаганмидик...» деди.
...Баъзида кимларгадир далда берамиз деб, аксинча, жарга етаклаймиз, ечим топамиз деб, баттар чуқурликка ағанатамиз...
Ҳилоланинг гулдек ҳаётини ҳам мана шундай «маслаҳатлар» издан чиқарди.
Дилором ЖУМАЕВА,
Хатирчи тумани
Илдизлар омон бўлса...
🕔14:40, 12.03.2026
✔51
Инсон ҳаётидаги бирламчи восита сувдир. Унга инсонларнинг ҳар кун эҳтиёжи тушади. Кўл ҳам инсонларга беминнат хизмат қилади. Сув ҳар қандай нотоза нарсани тозалай олади, ҳар қандай кирни ювиб кеткиза олади. Инсонларнинг ҳам пок ва озода бўлишини таъминлаб беради. Сув инсоннинг танасини покласа, илм инсоннинг қалбини ҳар қандай чиркиндилардан тозалаб, уни поклашга хизмат қилади.
Батафсил
Табиат ва инсон муносабатларининг Теран ифодаси
🕔14:58, 12.02.2026
✔115
Заҳириддин Муҳаммад Бобурнинг «Бобурнома» асари ўзбек мумтоз адабиётининг ноёб дурдоналаридан бири бўлиб, унда тарих, адабиёт, география, этнография, атроф-муҳит ва инсон руҳияти бир-бири билан чамбарчас боғлиқ ҳолда акс этган. Асарнинг энг диққатга сазовор жиҳатларидан бири – табиат ва инсон муносабатларининг чуқур, самимий ва фалсафий талқини.
Батафсил
Олимларимиз тўлиқ биопарчаланадиган плёнка ишлаб чиқди
🕔14:55, 12.02.2026
✔103
Ўзбекистон Фанлар академияси Ўсимлик моддалари кимёси институти олимлари маҳаллий ўсимликларнинг сувда эрувчи полисахаридлари асосида экологик тоза ва тўлиқ биопарчаланадиган плёнкалар олишнинг янги оптимал рецептурасини ишлаб чиқди.
Батафсил