Раҳима опа шу кунларда ўғли ва келинининг ўзаро муомаласидан сиқилиб юрарди. Дастурхон атрофида ҳам ҳар икки гапнинг бирида ўғли келинига пўписа қилади, ҳақоратлайди.

Келини ҳам гарчи қайнонаси билан бир дастурхонда ўтирса-да, тилини бермайди, эрига гап қайтаради. Хуллас, яқиндагина қурилган янги оила ҳалокат ёқасига келиб улгурганди. Раҳима опа бир неча бор ўғли ва келинига насиҳат қилди. Аксига олиб, турмуш ўртоғининг сафарда юргани ўғли ва келини учун «айни муддао» бўлган, опанинг насиҳатларига эса дилбандлари шундай жавоб беришарди: «Биз бир-биримизни тушуна олмаяпмиз! Бу кетишда бир кун ҳам яшай олмаймиз, она!»

Ҳақорат ва жанжаллар аримай юрган кунларнинг бирида Раҳима опа сафарда юрган турмуш ўртоғи — Мақсад ака билан телефонда уришиб қолди. Гўшакни чангаллаб олиб, эри билан айтишиб кетаётган Раҳима опа айни дам ўзини бошқара олмасди. Оналарининг бундайин асабийлашишини кўрган ёш келин-куёв эса буларнинг барчасига қилган жанжаллари сабаб деб ўйлаб, бир муддат совуққонликка барҳам беришди. Аммо ҳаммасидан ёмони кейин содир бўлди.

— Бўлди, бас! Яшамайман бунақа эр билан! Жонимга тегди ҳаммаси! — йиғлаб юборди Раҳима опа. — Озиб-ёзиб ичимдаги дардимни айтганимда, мени тинглашни истамайдиган эрнинг менга кераги йўқ! Бўлди, ажрашаман отанг билан! — ўшқирди у ўғли ва келинига қараб.

— Ўзи нима бўлди она?! — бир овоздан сўрашди ўғил ва келин.

— Э, нима бўларди, дадаси, келинг, ёшларга насиҳат қилайлик, яраштириб қўяйлик, деганимни биламан, шу шанғиллаб кетса бўладими бефарқ ота! Бўлди, тамом! Сафардан келиши биланоқ ажрашаман!

Шундан сўнг ўғил ва келин Раҳима опани юпатишга, уни фикридан қайтаришга киришишди. Бу ишининг нотўғри эканини, бутун маҳаллага шарманда бўлишлари аниқлигини айтиб, опани фикридан қайтармоқчи бўлишди. Аммо Раҳима опа бу гапларга сира ҳам кўнмас, бу орада икки-уч кун ҳам мана шу гаплар билан ўтиб кетди.

Мақсад ака сафардан бир ҳафта деганда қайтиб келди. Келин ва куёв худди онасига айтганлари сингари Мақсад акани ҳам фикридан қайтармоқчи бўлишди. Аммо жаҳл отига минган кекса жуфтлик совуққонлик билан уйдан чиқиб кетишди...

Уйда бир вақтлар бир-бирини кўришга кўзи йўқ бўлган икки ёш нималарнидир ўзаро муҳокама қилишар, аммо энг муҳими, сира ҳам гап талашиб қолишмасди.

Бу ҳолатни ташқаридан кузатиб турар экан, Раҳима опа табассум қилганча, Мақсад акага юзланди:

— Иш берди-я, дадаси?..

Шерзод ҲАЙДАРОВ