Пандемия шароитида 30 кишилик тўйларга рухсат берилганида кўпчилик ўттиз киши билан ҳам тўй қилиб бўладими, дея ажаблангани рост. Лекин тўғри тушунган бир-икки оилалар шундай ихчам тўйлар қила бошлагач бу тўғри йўл эканини кўпчилик яхши англади. Ҳозир карантин талаблари кучайтирилмасидан тўйни шундай ихчам ўткизиб юборсак бўлар экан, деганлар кўп.
 

Бироз илгарироқ ўзим гувоҳ бўлган воқеани эсласам, пандемия­нинг ҳам бизга яхши сабоқ бўлганини ўйлайман.
Ён қўшнимиз оналик бахтига эришди. Кўп ўтмай чақалоққа бешик тўйи қиладиган бўлдилар. Тўй тайёргарлиги учун уйларига ёрдамга чиқдим. Дарвозадан киришим билан жуда ҳам дабдабали тайёргарликнинг гувоҳи бўлдим. Мен кичкинагина деб тасаввур қилган тўйга мутлақо ўхшамасди. Олиб келинган стол-стулларнинг сони жуда кўп, назаримда ортиқчадек эди. Ошхона томондан келин янгамнинг овози эшитилди. Ўша томонга бордим. Янгам билан саломлашиб, кўмаклашишга келганимни айтдим. Хурсанд бўлдилар. Кейин у билан идиш­ларни олиб чиқиш учун ертўлага тушдик. У ерда тўй масаллиқлари кўплигидан оёқ босишга жой йўқ эди. Ҳовлидаги яхна ва спиртли ичимликлар нега ташқарида қолганлигини энди тушундим.
Янгамга ҳазил қилиб «шунча нарсалар орасига битта торт қўшмабсизлар-да, столда чиройли кўринарди, агар жой топилса» десам, «Эртага олиб келишади. Ҳар битта столга буюртма бердик», – деса бўладими. Ярим тунгача ҳам дастурхон масаллиқларини идишларга жойлашга улгурмадик. Қўшни хотинлар сомсалар, бошқалари яна турли пишириқлар пиширишди.
Мен столга бунча ноз-неъматлар қандай сиғиши мумкинлиги ҳақида ўйлардим. Эртаси куни азонлаб ҳаракат бошланиб кетди. Қўшнимизнинг уйига боришим биланоқ декорация безаклари билан безатилган катта саҳнага кўзим тушди. Бир хонада шарларни тайёрлаётганлар, яна бирида табиий гуллардан саҳна аркига лента боғлаётган ёшлар. Бирови ҳовлидаги деворларга «Қaдaминг қутлуғ бўлсин, aзиз фaрзaндим!» деган ёзувни жойламоқда. Мен бўлсам шунча дабдаба ҳали чилласи ҳам чиқмаган гўдак учун нега кераклигини ўйлардим. Ахир, айни вақтда унга тинчлик ва она сутидан бош­қа ҳеч нарса керак эмас-ку!
Тумонат одам йиғилди. Бир вақт қуда томондагилар карнай, сурнай, доира ва мен номини билмайдиган бир қанча чолғу асбоблари садоси остида бешик, беланчак, болалар каравоти билан келдилар. Уларнинг ортидан девдек-девдек мульт­фильм қаҳрамонлари камералар қуршовида кирди.
Бешик тўйи уларнинг кўнглидагидек ўтди, назаримда. Тўй тарқайдиган вақтда бир ёши улуғ оқсоқол дуо қилди «...Топгани тўйларга буюрсин!». Бир қанча кундан сўнг тўй қиламан деб анчагина қарз олган қўшнимиз, қарзини узиш учун чет элга ишлашга кетганини эшитдим. Оқсоқолнинг тўйдаги дуоси беихтиёр ёдимга тушди ва қалбимни ўртаётган савол тилимда айланарди: қачонгача топганимиз фақат тўйларга буюраверади?

Зарнигор ЭШБЎТAЕВA