Узангидош ошнаси Облақул чавандознинг қазо қилганига кўп йиллар ўтган бўлса-да,  Ашур бобо унинг ўғиллари билан борди-келди қилишни канда қилмади. Мана,  яқинда Ашур бобо жўрасининг тўнғичи Қувват фермерникида меҳмон бўлди. Ака-укалар қарияни навбати билан меҳмонга чақиришди. Ниҳоят, учинчи кун Ашур бобонинг сафари қариди. Мезбонлардан қайтишга ижозат сўрай деб турганда Тўлаш шофёр гап қотди:

— Бобо, биз беш ака-укада отамизга ўхшайдиган бирор одатми, фазилатми борлигини сездингизми?

Ашур бобо савлат тўкиб ўтирган йигитларга бир қур назар ташлаб, деди:

— Сизларда раҳматли Облақулнинг қанча қилиғи бўлса, бариси бор. Ошнамнинг сандиғидан пули, қўрасидан моли аримаган, хўш, бу қайсиларингга ўтган, албатта, Қувватга, шундайми?

Ўтирганлар бош ирғашди.

— Оталаринг мудом от-уловини шайлаб, созлаб юргич эди, бу одати сизга ўтган-ов, Тўлашбой?

— Шундай,— дейишди ака-укалар.

— У зўр чавандоз, отбоз эди, буниси ҳойнаҳой, Шодиёрбойда. Кейин қўли гул уста, синиқ-мертикни даволовчи табиб эди, бу касбини Саъдулла давом эттиряпти.

Ашур бобо тин олди. Мўйсафид негадир ошнасининг бешинчи ўғлини тилга олмади. Бу Шавкат дўкончига оғир ботди.

— Отахон, нима, биз отамизга ўгаймизми, бизгаям нимадир қолгандир-ов...

— Ҳай, аттанг, шуни айтмайин девдим, қўймадинглар, на илож, айтмасам, бир кун бошқа бировдан эшитасизлар. Ҳар тўкисда бир айб бўлади, ота­нгизнинг ҳам озгина бир қусури бор эди. Қизилга, яъни ҳушрўй аёлларга ўчроқмиди дейман, сиз билмайсиз, узоқ йили бир жувонга илакишиб қолиб, элга эрмак бўлганди, падарингизнинг шу қусури сизда йўқми, ўғлим?!

Шавкат дўкончи қизариб ерга қаради, ўртага ноқулай жимлик чўкди, во ажабо, наҳотки орадан шунча йил ўтиб, отасининг хатосини ўғли такрорлаган бўлса? Ҳали бир ярим ой бўлмаганди. Шавкат дўкончининг шаҳарлик бир сатангнинг тузоғидан қутулганига...

— Отамизнинг энг зўр мероси кенжамизда қолган экан-да?— деди Қувват фермер укасига қараб.

Даврадагилар қаҳ-қаҳ отиб кулиб юборишди.

Ўролбой ҚОБИЛ,

Қамаши тумани