Меҳнат таътилимда қишлоққа бордим. Дўстим Жумабой қўнғироқ қилиб:

— Сўх дарёси устига замонавий кўприк қуриляпти, бир бориб келмаймизми? — деди.

Бордик. Одам кўп. Қўл-қўлга тегмасди.

— Савобли амал кўп, лекин энг хайрли иш, менимча, кўприк қуриш, — деди дўстим мени четроққа бошлаб. — Кўприк қадрини, айниқса, биз — дарёнинг бу қирғоғида қолиб кетганлар биламиз. Халқимиз асрлар оша «кўприк бўлса-ю, йўлимиз ўнгланса», деган орзу билан яшади. Бизни бу орзуга маҳалладошимиз Муҳаммадисо Сулаймонов етказди. У киши чин маънода бизнинг қаҳрамонимиз. Ҳозир ўзларини чақираман.

Шундай деб ҳашарчилар ичига кириб кетган дўстим чамаси саксон-саксон бешларни қоралаган қўли қадоқ, юзидан нур ёғилиб турган нуронийни олдимизга чорлади. Саломлашдик.

— Шу вақтгача бобо қурган кўприкдан фойдаланиб келдик. Анави  кўприкни кўряпсизми? — пўлат симдан қурилган, тебраниб турса-да, икки тарафдаги мустаҳкам тўсиқларни ушлаган ҳолда бехавотир нариги соҳилга ўтса бўладиган кўприкка ишора қилиб.

Бобони суҳбатга тортдим.

— 1972 йил эди, — хотирлайди  нуроний. — Ҳайдаркон шаҳарчасида ишлардим. Сўх тумани маркази Ровон билан туғилиб ўсган қишлоғим  Шарқ­обод ёнма-ён жойлашган бўлса-да, ўртада дарё оқиб ўтганди. Анча узоқдаги кўприкдан ўтиш учун икки соат вақтингиз кетарди. Шунинг учун кўприк қуришга киришдим.

— Бир ўзингиз...

— Йўқ, дўстим Абдухалил ва Махсум амаки ҳар жиҳатдан менга кўмакдош бўлди.

Муҳаммадисо бобо қурган кўприк ишга тушгач, туман марказига бориб келиш учун ўн километр ортиқча йўлни босиб ўтиш зарурати қолмабди. Сўхликлар бу кўприкдан  узоқ йиллар фойдаланишибди.

Дўстим «қаҳрамонимиз» деган инсон енг шимариб яна ҳашарчилар ичига кириб кетди.

Муҳаммад ШОДИЙ