Раҳимжон Меҳрибонлик уйининг раҳбари Дилором Расулованинг қабулидан хурсанд бўлиб чиқди. Қаранг, шунча боланинг тақдири унинг қўлига топширилди. Хаёлида кийган оппоқ халати шоҳона либосдай туюлди. Энди болаларни тиббий кўрикдан ўтказиш керак. Хаёлига Тошкент тиббиёт олийгоҳини битиришда раҳбари айтган гаплари келди: «Ҳар бир бола бир дунё, унинг тақдири сизга боғлиқ...»

Раҳимжон тиббий кўрик бўлимида болаларни обдан кузатиб, уларнинг соғлиғини текширар экан, кўзига келганда сирли нарсага дуч келгандай бўларди. Кўз дегани бу чиқиб турган мия, ички дунё унда акс этади. Нега болаларнинг кўзлари бунчалар маъюс. Нима етишмаяпти уларга? Ҳамма нарса бор бўлса. Егани олдида... Ётадиган жойи, ўйин майдончалари, чўмилиш ҳавзалари, кийим бошлардан... муаммо йўқ... Нега бўлмаса уларнинг кўзи...

Қабулига кирган бир қизалоқ айниқса унга ёқди. Бирам ақлли, бирам ақлли... Қувваи ҳофизасига қаранг! Ҳозирдан мураббийлардан эшитган фикрларни  миясига жойлабди. Эртага, албатта, ундан  ажойиб ғалабалар кутса бўлади...

— Жуда тезхотир экансан, — эркалагиси келди Раҳимжон. — Сенинг сўзларни адаштирмай айтаётганинг менга ёқяпти. Агар шундай кетаверсанг, келажагинг яхши бўлади.

Раҳимжон ўзига меҳр билан қараб турган кўзларнинг бирданига маъюсланиб қолганини сезди-ю, капалаги учиб кетди. Унинг нигоҳида акс этган аллақандай оғриққа ўхшаган саволи гангитиб қўйди.

— Амаки, мени ота-онам қачон олиб кетаркан, уйимни роса соғиндим...

Раҳимжон бу савол олдида лол қолди. Боланинг жовдираб турган кўзларига қараб алдаш...

— Олиб кетади, она қизим, албатта, олиб кетади...

У биринчи марта ёлғон гапиришга мажбур бўлганидан хижолатда эди.

— Тарбиячи опам ҳам шундай дейди, лекин мени олиб кетмаяпти-ку?!

Раҳимжон бу ҳолатнинг юзага келишига ўзи сабабчидай туйғулари ўтмаслашиб қолди. Болани алдаб бўлмаслигини энди тушунгандай бўлди. Қилғилиқни бировлар қилади, азобини бошқалар тортади. Турли сабабларнинг оқибати туфайли мана шу Меҳрибонлик уйига тушиб қолган норасидаларнинг ҳозирги туйғуларини «ўша»лар тасаввур қилолганида  бундай бўлмасди. Бевафо она деворнинг тагига ташлаб кетган болаларни ўраб-чирмаб олиб, парваришлаб, мана шундай саволларга дучор ўзи сингари одамлар адолат олдида мустар бўлиб  ўтирмасди...

Раҳимжоннинг бу ерга ишга келишдан илгари олдига қўйган мақсадлари катта эди. Иродасини, кучини халқининг болалари соғлиғини мустаҳкамлашга сарфлаб, эвазига раҳмат олиш эди. Энди бўлса, битта бола олдида туйғулари ер билан яксон бўлиб ўтирибди. Болаларнинг кўзида акс этган маҳзун туйғулар унга таъсир қилмасмикан? Ўзича бу ерда меҳнат қилаётган кишиларга осон эмаслигини  тушунгандай бўлди.

...Хотини Ойзода уни биринчи иш куни билан табриклади. Ўзи яхши кўрадиган чойни дамлаб, олдига қўйганида бояги ҳислардан қутулолмаган эди. Юрагининг чап томонини ўқтин-ўқтин ушлаб қўяр, ранги  синиққанини ойнадан кўриб турарди. Шу пайт қизи Лола шитоб билан кириб келди. Унинг сўзлари пойма-пой эди. У дадаси ўтирган стулнинг остига яширинди. Кейин кўнгли тўлмади, шекилли, у жойдан чиқди.

— Дада, дугонам Манзура билан яшинмачоқ ўйнаяпмиз, менинг бу ерга кирганимни айтманг, майлими...

Лола дераза пардасининг орқасига ўтди. Бояги изтиробни унутгандай бўлди. Раҳимжон воқеаларнинг «ривож»ини кута бошлади.

Ҳаял ўтмай, дугонаси Манзура ҳам бояги қизи ҳолатида кириб келди. У Лоланинг шу ерга кирган-кирмаганини сўради.

— Йўқ, бу ерга киргани йўқ, — қизининг айтганини қилди. Лекин Манзура ҳамма хоналарни кўриб чиққан, дугонаси шу ерда эканига шубҳа қилмасди.

У дугонасини парда ортидан топганидан кейин бўлди қийқириқ, бўлди  қийқирик.

— Топдим, топдим, энди яшириниш менинг навбатим...

Икки дугона қўл ушлашиб чиқиб кетди. Раҳимжон уларнинг чақнаган кўзларини кўриб бояги ёлғон билан ҳозирги ёлғон ўртасида осмон билан ерча фарқ борлигини сезди.

Эҳ, Меҳрибонлик уйидаги ёлғон...

Пардабой ТОЖИБОЕВ