«Ўша вақтда янги «Lacetti» сотиб олгандим. Уни жуда авайлаб бошқараман. Эрталаб ишга кетаётсам, катта йўл четида қўл силкиётган икки болага кўзим тушди. Тўхтатмоқчи бўлдим-у, машинамнинг кир бўлишини истамай, йўлимда давом этдим. Шунда орқа ойнага қарс этиб тош келиб тегди», деб ҳикоясини бошлади ҳамкасбим...
«Машинадан тушдим. Ойнанинг дарз кетганини кўриб, тепа сочим тикка бўлди. Тош отган болага бақирдим: «Нима қилганинг бу, аҳмоқ?! Бу машина қанча туришини биласанми?! Отангникими бу сенга?!»
Қарасам, бола йиғлаяпти, ҳўнграб туриб, деди: «Амакижон, мени кечиринг. Бундай қилмоқчи эмасдим. Акам ногиронлар аравачасидан йиқилиб тушди. Уни жойига ўтқазишга кучим етмади. Бир неча соатдан бери шу ерда турибмиз. Аммо бирорта машина тўхтамади. Охири, шундай қилишга мажбур бўлдим. Мени кечиринг!»
Шундагина мен ёш бола, деб ўйлаган, шеригига кўзим тушди. У зах ерга ўтириб олган, ёнида ногиронлик аравачаси турарди. Илк бор ўзимдан уялдим. Йиғлаётган болага яқинлашиб, бошини силадим. Ундан анча катта, аммо ногиронлиги сабаб ёш болалигича қолган болани ҳам ўзимча юпатган бўлдим. Уларни манзилига элтиб қўйдим, хурсанд бўлиб, қайта-қайта раҳмат айтишди. Мана, орадан беш йил ўтибди ҳамки, қурбим етса ҳам бошқа машина олмаяпман. Ҳар сафар машинамни таъмирлашга берганимда тош қолдирган изни атай таъмирлатмайман. У менга одамийликни эслатиб туради...
Ҳамкасбимнинг гапларини эшитиб, хаёлга чўмдим. Негадир кейинги пайтларда иш деймиз, вақт йўқ деймиз, йиқилганни турғазиб қўйиш, ўксиганни юпатиш малол келади. Наҳотки, атрофдагиларга шунчалик бефарқ бўлиб боряпмиз? Бобо-бувиларимиз «фалончи бемор экан», деб эшитса, ўн чақиримлаб пиёда юриб хабар олиб келишган. Наҳотки, биз уларга муносиб авлод бўлолмаяпмиз? Наҳотки, бир чимдим меҳрни бир-биримиздан аясак? Топиб олганимиз — турмуш ташвишлари... аммо бу баҳона бўлолмайди-ку?! Ижтимоий тармоқларга соатлаб вақтимизни сарфласак ҳам ачинмаймиз, аммо ҳар нарсадан ширин бўлган дийдорни, яхшиликларни ортга сураверамиз. Ҳамкасбим машинасига отилган тош туфайли буни беш йил аввал англаб етибди. Биз-чи, биз қачон англаб етамиз?! Ёки машинамизга мадад сўраб отилажак тошни кутиш керакми?!
Ноиба ФАТТОҲОВА,
Ўқитувчи
Риёсиз сўзлар Буюк ўзбек йўли
🕔15:43, 15.05.2026
✔121
МУҚАДДИМА
Ҳақиқий ёзувчи-шоирлар ҳақиқатни ёзишни хуш кўради. Дунёнинг қайси бир четидаги адолатсизлик уларга худди ўзининг уйида рўй бераётгандек туюлади. Қайдадир адолатнинг барқарорлиги ёки ғалабаси уларнинг руҳиятини кўтаради. Улар ҳар бир яхши одамнинг муваффақиятидан қувонади, одамларнинг муаммолари эса уларнинг ҳам дардига айланади.
Батафсил
Унутилмас умр ёхуд қорахат қаҳридан қайтган қаҳрамон
🕔09:06, 08.05.2026
✔115
...Уйига ҳалок бўлгани ҳақида қорахат жўнатишади. Яқинлари, бир ўғли билан уйда қолиб, зор-интизор кутаётган аёли қайғули хабардан қаттиқ изтиробга тушишади. Қишлоқ аҳли, яқинлари унинг учун аза тутишади. Ўша машъум қорахатдан сўнг орадан саккиз ойча вақт ўтиб...
Батафсил
Дарахтлар – менинг дўстларим
🕔16:47, 30.04.2026
✔136
...Хурсанд аммам энам билан тенгдош, иккиси ҳам қутлуғ саксон ёш остонасида. Ҳордиқ куни меҳмон бўлиб келди, мириқиб суҳбатлашдик. Нимагадир, аммамни болаликдан опа, деб қадрлаймиз, тўнғичларимиз шундай атаган, биз уларга эргашган бўлсак керак.
Батафсил