Эрйигит Сулаймонов юртимиз равнақига катта ҳисса қўшиб келаётган етук мутахассислардан. Ўзи ҳали ёш: эндигина ўттиз бирга тўлди. Шу ёшида Тошкент вилоятининг Ангрен қувур заводига раҳбарлик қилиб келади. Оилали, бир ўғил ва қизнинг отаси. Чинакам бахти бутун инсон. Аммо...

Бир пайтлар — 1993 йилда Эрйигит Сулаймоновнинг оиласи қўшни Тожикистон Республикасидан Тошкент вилояти Олмалиқ шаҳрига кўчиб келади. Ўзбекистон фуқаролигига эга бўлиш учун ота-онаси роса ҳаракат қилади. Афсуски, уларнинг бу мақсади амалга ошмайди. Сулаймоновларга фақат «фуқаролиги йўқ»лиги тўғрисида гувоҳнома берилади. Оила узоқ йил ўша гувоҳнома билан яшаб келади.

Эрйигитнинг ўзи ҳам ўн олти ёшга тўлганда фуқаролик паспортини олиш учун туман ички ишлар бошқармасига ҳужжат топширади. Аммо унга ҳам «фуқаролиги йўқ» деган гувоҳнома берилади. Шу ҳужжат билан у дастлаб мактабни, сўнгра олийгоҳни аъло баҳоларга ўқиб, тамомлайди. Сўнг, Олмалиқ кон-металлургия комбинатининг Механика заводида металл эритувчи лавозимида иш бошлайди.

Орадан йиллар ўтиб, ҳалол меҳнат ўз мевасини беради. Жорий йилнинг бошида Олмалиқ кон-металлургия комбинатининг бош директори Александр Фармонов Эрйигитни катта заводга раҳбар этиб тайинлади.

Тақдир уни шунчалик сийласа-да, кўнглидаги кемтик тўлмади. Ич-ичида Ўзбекистон фуқароси бўлиш орзуси билан яшади. Дилида ана шундай дард билан юрган онларининг бирида...

Шу йил август ойида Президентимиз жойлардаги ижтимоий-иқтисодий аҳвол билан яқиндан танишиш, халқ билан мулоқот қилиш мақсадида Олмалиқ шаҳрига ҳам ташриф буюрди. Мазкур ташриф доирасида Эрйигит Сулаймоновга давлатимиз раҳбари билан юзма-юз кўришиб, гаплашиш насиб этди.

— Инсон чин дилдан истаса, нияти амалга ошар экан, — дейди Эрйигит Сулаймонов. — Очиғи, йиллар давомида рўёбга чиқмаган орзуим бир кунда амалга ошиши хаёлимга ҳам келмаган. Президентимизга бир неча йиллардан буён шу юрт фуқаролигини ололмаётганимни айтганимда, у киши «Бўлди, сен бугундан бошлаб ўзингни Ўзбекистон фуқароси деб ҳисоблайвер», дедилар. Тўғриси, ўша пайтдаги ҳолатимни сўз билан ифодалаш қийин. Хурсандлигимдан кўзимдан севинч ёшлари тинмади.

…Тошкент вилояти ҳокимлиги мутасаддилари ёш саноатчига Ўзбекистон фуқаролиги паспортини ўзи меҳнат қилаётган заводда ишчи-ходимлар даврасида тантанали равишда топширди. Мана, ҳозир Эрйигит Сулаймоновнинг ота-онасига, оила аъзоларига ҳам навбат билан «Ўзбекистон фуқароси» деган паспорт бериляпти.

— Мен ҳамиша ўзимни Ўзбекистон фуқароси деб ҳисоблаганман, — дейди қаҳрамонимиз. — Негаки, биз аслида ўзбекмиз. Қурама тоғ тизмалари атрофида ота-боболарим яшаб ўтган.

Ҳа, тиришқоқлиги, ҳалоллиги билан элда ҳурмат қозониб, назарга тушган Эрйигит Сулаймоновга ҳавас қилса арзийди. Бундан кейин у ўз соҳасида янада юқори поғоналарни забт этишига ишонамиз.

Ғуломжон МИРАҲМЕДОВ

ёзиб олди.