Кўчамизда яна тўй шодиёнаси бошланди. Маҳалламизнинг оқила аёлларидан бири Замира опа иккинчи қизини узатяпти.

Қўшни аёллар йиғилишиб ёрдамга чиқдик. Ҳовлига одам сиғмайди, ҳамма елиб-югуриб иш қиляпти. Ҳатто болалар ҳам нима биландир машғул. Барчанинг кайфияти чоғ, ҳамма хурсанд. Биз ҳам у-бу юмушга бириктирилдик.

Аёлларга хос одат: йиғилиб қолса, суҳбатни қиздириш учун ҳамманинг ҳаёт чорбоғига бир-бир кириб чиқади. Қўшнилардан бири гап бошлади:

— Бу хонадонда шундай нур борки, кирган одамнинг кўнгли яшнайди, лабига табассум югуради. Уйингда ўтиргандек ҳузур топасан, — деди ёнидагиларга қараб.

— Тўғри, мен ҳам меҳмонга чиқсам, уйга боргим келмай қолади. Худди ота уйимда ўтиргандек, ўзимни эркин ҳис қиламан, — деб маъқуллади яна бири. Шу пайт болалар «Оппоқ буви» деб чақирадиган Салима ая сал нарироқда меҳмонларга жой ҳозирлаётган Замира опага ишора қилиб:

— Замирахондек аёл бека бўлган уй мана шундай нурга тўла, файзу тароватли бўлади-да! — деди.

— Ҳақиқатан, бу аёлга ҳавас қилса арзийди. Ҳар доим юзи кулиб туради, ўзи самимий ва меҳрибон. Ҳаммага ширин гапиради. Бировнинг дилини оғритганини эшитмаганман. Овози ҳам майин, ёқимли. Аёлларга хос яхши хислатларнинг барчаси шу аёлда жамланган-да! — деб қўшимча қилди бошқаси. Кейин ҳамма бир-бир мақтов ёмғирини ёғдира бошлади:

— Бу опа билан қуда бўлиш катта бахт-да. Қизи борган уйни ҳам жаннатга айлантириши аниқ.

— Қанчадан-қанча киши қуда бўлишни орзу қилмади дейсиз. Қизлариям онасининг ўзи-да!

Шу пайт нариги маҳалладаги қошлари қалин бир аёл гурунг мавзусини ўзгартирди:

— Айтганча, ён қўшнилари Майрам опа кўринмаяпти? — деб атрофга аланглади, ўзича қидиргандек бўлиб.

— Қўйинг, шу аёлни сўраманг, — деб гап бошлади сарғишдан келган жувон норози оҳангда. — Нуқул ҳамма билан уришиб, жанжаллашиб юради. Оғзидан чиққан гаплардан-ку уялиб кетасан, бетинг-юзинг демай «сайрайди». Устига-устак жуда ҳасадгўй. Бугун ҳам аламидан куйиб, чиқмагандир-да.

Энди бошқалар ҳам уни ёмонлай кетди:

— Тўғри айтасиз, онасининг касрига қизлари қолди. Ҳали бирортаси ҳам турмушга чиқмаган.

— Совчилар ҳам суриштириб кўради, бунақа таъриф эшитгандан кейин «онасини кўриб, қизини ол» қабилида иш тутади-да… Бунақада совчи кутиб эшиги ҳам чарчайди-ёв…

— Эртанги тўй яллалари ҳам Майрам опага ҳасад тоши бўлиб ёғилса керак, — деб чувиллашиб туришувди, бироз олдин невараси чақириб кетган Салима ая ўрнига қайтди.

— Ҳар кимнинг ғамини егувчи бор, қизларим. Улардан хавотирланманг, ҳали бахтини топишади. Кейин бировнинг ғийбатини қилиш сиздек аёлларга ярашмайди. Ундан кўра сизлар ҳам ёмон хислатлардан фориғ бўлинг... — деб уларга танбеҳ берди. Бундан уялиб,  суҳбат мавзусини ўзгартиришди.

Бу маҳаллага кўчиб чиққанимга кўп бўлмагани сабаб ким қанақалигини яхши билмайман. Аммо шуни англадимки, аёл киши қанча фазилатли бўлса мақтовга, аксинча бўлса, кўпчилик олдида уятга қолиб, норозиликка учраркан.

Дурдона САФАРОВА