Келин бўлиб тушганимга эндигина уч-тўрт кун бўлганди. Қайнонам: қизим масаллиқларни тай­ёрланг, ош қиламиз, деб қолди. Хайриятки, онамдан ош қилишни анча ўрганиб олгандим. Бемалол ўз уйимдагидек ошхона бекасига айландим.

Паловхонтўра ҳам пишди. Кўнглимдагидек чиқибди. Сузиб дастурхонга қўйдим. Негадир ҳамма кўз қири билан бир нимани муҳокама қилаётганини сезиб қолдим, аммо сезаётганимни билдирмасликка ҳаракат қилдим. Овқатланиб бўлгач, ошхонада қайнонам билан иккимиз қолдик.

— Қизим, бир нарсани айтишни унутибман, — деди қайнонам жилмайибгина. — Бундан кейин ош қилсангиз, уни сопол лаганга сузинг, хўпми? Биз ошни сополда еймиз. Ҳар бир ­оиланинг ўз анъана ва одатлари бўлади. Ҳали ўрганибам кетасиз.

 Қайнонамнинг бу гапидан дастурхон атрофидаги кўз қарашларни тушунгандек бўлдим.

Ўзаро гап ичида сабабини ҳам сўрадим.

— Ҳеч эътибор берганмисиз, зиёратгоҳларда, тўй-ҳашамларда олдинлари ош ҳаммага бир хил сопол товоқда сузиларди. Бу дегани бой ҳам, фақир  ҳам бир лагандан ош ейди. Ажратиш бўлмайди. Одамлар ўртасида тенглик бўлади.

Иккинчидан, кулолчиларнинг айтишича, сопол товоқда сузилган ош ўз мазасини ўзгартирмас экан. Ҳароратни ҳам ушлаб туради ва ош совиб қолмайди. Ҳозирда урф бўлган чинни, биллур каби буюмлар ташқи кўриниши бежирим бўлса-да, барибир сополдаги ош таъмини бера олмайди. Дадангиз ҳар сафар кўпчиликнинг ризқи қўшилган товоқда ош ейиш савоб бўлади, дейдилар. Сиз ҳам энди шундай қилинг, — дея чиқиб кетди.

Бир неча ойдан сўнг иш билан пойтахтга кўчиб келдик. Қайнонам идиш-товоқларнинг ичига битта сопол лаган ҳам қўшиб берди. Нима демоқчилигини дарров тушундим. 

Шу-шу ош қилгудек  бўлсам,  фақат сопол лаганга сузадиган бўлдим.

Дилфуза ТИЛЛАЕВА