Туянинг ўркачини эслатувчи, тўлқинсимон қир-адирларда кўклам нафаси сезилиб қолди. Қуёш ер остидаги турфа майсаларни «қулоғидан тортиқилаб» ташқарига судраб чиқаза бошлади. Тўрғай бир жойда учмасдан қотиб туриб, чинқирганича қўшиқ куйлайди. Сал нарида очкўзан зўр бериб ин қазияпти.

Бўй басти, сумбати худди юмронқозиқни эслатади. У ўзининг қўрқмаслиги, ҳеч нарсадан тап тортмасилиги ҳамда ўткир, аррасимон тишлари билан довруқ қозонган. Шунданми ундан кўпгина ҳайвонлар чўчийди. Юрак ютиб унга яқинлашишдан безиллаб туради.
Аммо баҳорги очликдан силласи қуриган қари бўри уни тутишга уриниб кўрди. Бунга қорнининг таталаб кетаётгани уни мажбур этган ҳойнаҳой. Шунда сираям кутилмаган воқе рўй берди. Тупроқ панасида қоққан қозиқдай тик турган очкўзан қашқирнинг асл ниятини пайқаб қолди. Жон-жаҳди билан бўри томон югурди. Чийилдоқ, ғалати, қўрқинчли овоздан эсхонаси чиқиб кетаёзган бўри дарҳол лўкиллаб қоча бошлади. Бундан очкўзан янада дадилланди. Сал нарига боргач, бўри тўхтаб, «балою офатдан қутилдимми», дегандек ортига ўгрилди. Шунда етай-етай деб қолган очкўзан жон-жаҳди билан рақибига ўзини отди. Аррадек ўткир, найзадек тишларини бўрининг орқа сонига ботирди. Бўри оғриқдан чинқириб юборди.
Сой ёқасида уларни синчковлик билан кузатиб турган думи чиройли тулки бу нима билан тугашини кутарди. Жони азобда қолган бўри очкўзандан аранг қочиб қутилди. Жуссаси бўридан бир неча баравар кичик бўлган кемирувчи ўз рақибини оппо-осонгина мағлуб этди. Аксарият ҳайвонларни зир титратадиган бўри шу маҳлуққа келганда таслим бўлди-қолди. Ҳа, табиатнинг ҳар қадами мўъжизаларга тўла.

Улуғбек ЖУМАЕВ