Шанба
06-Июн 2026
(Профессор Ахтам Ўраловдан сабоқ)
Отам Ўрол Синдоров ҳаётини муаллимликка бағишлаган. Суҳбатларда бадиий асарлар қаҳрамонлари сўзларини ўз жойида ишлата биларди. Айниқса халқ иборалари, мақолларини жуда содда ва чиройли шарҳлаб берарди.
Бир куни у киши шаҳардаги квартирамизга меҳмон бўлиб келдилар. Ихчам залда ўтириб, дастурхон қўйгач, мен атрофимдаги ёш болаларимга: «боринглар, нариги уйга ўтинглар, бу ерда «чув-чув» қилманглар» деб уларни чиқариб юбордим.
Болалар чиқиб кетгач, отам мени койиди:
– Ундай қилма, домла, болалар суҳбатимизни эшитсин, суҳбатимиздан ўргансин.
Ноқулай аҳволдан қутулиш учун:
– Ўргансалар-ку майли, кўп чувиллаб сизнинг бошингизни қотирмасин, чарчаб келгансиз, – дедим.
…Ўша куни кечки овқатдан сўнг отам билан анча суҳбатлашдик. Гап устида у киши столдаги мева солинган вазадан бир дона олма олиб, қўлида айлантириб, сўнг деди:
– Мана кўраяпсами, бу олма, унинг данаги ичида. У данаги – фарзандини асрайди. Аввало пўстлоғи, кейин мағзи билан асрайди. Мағзидаги охирги томчи сув қолгунча уни асрайди. Шунинг учун бу данакларни эксанг, ундан ниҳол униб чиқади. Болани асрамоқ уни фақат ҳимоялашгина эмас, ҳаётга пишиқ тайёрлаш ҳам, ўғлим. Шунинг учун данаги пишмагунча олмани истеъмол қилиб бўлмайди.
МУҚАДДИМА
Ҳақиқий ёзувчи-шоирлар ҳақиқатни ёзишни хуш кўради. Дунёнинг қайси бир четидаги адолатсизлик уларга худди ўзининг уйида рўй бераётгандек туюлади. Қайдадир адолатнинг барқарорлиги ёки ғалабаси уларнинг руҳиятини кўтаради. Улар ҳар бир яхши одамнинг муваффақиятидан қувонади, одамларнинг муаммолари эса уларнинг ҳам дардига айланади.
Батафсил
...Уйига ҳалок бўлгани ҳақида қорахат жўнатишади. Яқинлари, бир ўғли билан уйда қолиб, зор-интизор кутаётган аёли қайғули хабардан қаттиқ изтиробга тушишади. Қишлоқ аҳли, яқинлари унинг учун аза тутишади. Ўша машъум қорахатдан сўнг орадан саккиз ойча вақт ўтиб...
Батафсил
...Хурсанд аммам энам билан тенгдош, иккиси ҳам қутлуғ саксон ёш остонасида. Ҳордиқ куни меҳмон бўлиб келди, мириқиб суҳбатлашдик. Нимагадир, аммамни болаликдан опа, деб қадрлаймиз, тўнғичларимиз шундай атаган, биз уларга эргашган бўлсак керак.
Батафсил
МУҚАДДИМА
Ҳақиқий ёзувчи-шоирлар ҳақиқатни ёзишни хуш кўради. Дунёнинг қайси бир четидаги адолатсизлик уларга худди ўзининг уйида рўй бераётгандек туюлади. Қайдадир адолатнинг барқарорлиги ёки ғалабаси уларнинг руҳиятини кўтаради. Улар ҳар бир яхши одамнинг муваффақиятидан қувонади, одамларнинг муаммолари эса уларнинг ҳам дардига айланади.
...Уйига ҳалок бўлгани ҳақида қорахат жўнатишади. Яқинлари, бир ўғли билан уйда қолиб, зор-интизор кутаётган аёли қайғули хабардан қаттиқ изтиробга тушишади. Қишлоқ аҳли, яқинлари унинг учун аза тутишади. Ўша машъум қорахатдан сўнг орадан саккиз ойча вақт ўтиб...
...Хурсанд аммам энам билан тенгдош, иккиси ҳам қутлуғ саксон ёш остонасида. Ҳордиқ куни меҳмон бўлиб келди, мириқиб суҳбатлашдик. Нимагадир, аммамни болаликдан опа, деб қадрлаймиз, тўнғичларимиз шундай атаган, биз уларга эргашган бўлсак керак.
Бугунги кунда давлатимиз томонидан сайёҳликни ривожлантиришга катта эътибор қаратилиб, бу борада муҳим шарт-шароитлар яратилмоқда. Мавжуд имкониятлардан фойдаланган ҳолда элдошларимиз юрт кезиб, дунёни томоша қилишга ошиқмоқдалар.
Борлиқдаги ҳар бир нарса инсон манфаатларига хизмат қилади. Инсоннинг тинч ва фаровон ҳаёт кечириши учун минглаб табиий неъматлар туҳфа этилган. Аммо уларнинг барчаси ўлчовли. Ҳар бир киши ана шу ўлчов масъулиятини ҳис қилиб яшашга бурчлидир.
