Ёз оқшомларида ҳовлига сув сепиб, райҳону гуллар ҳидига бурканган ҳаводан нафас олиб овқатланиш қандай ажойиб! Ҳар кечки салқин оиламиз билан ана шундай манзара қуршовида овқатланамиз. Буни нима қизиқ жиҳати бор, деб ўйлашингиз табиий. Ҳали гапимнинг «берди»сини айтганимча йўқ.

Қизиқ жиҳати шундаки, уйимизга сирли меҳмон ҳам ташриф буюради. Аввал ўриклар атрофида айланади. Кейин пилдираб гуллар ортига ўтиб кетади, бир қарасангиз райҳонлар орасидан аввал узунчоқ бурни кейин эса митти жуссаси кўринади. Хўш, ғалати меҳмончани ким ё нима деб ўйлайсиз?

Ўзим айтиб қўя қолай, у типратикан. Ҳар куни ҳовлимиздан ками билан 6-7 марта пилдираб уёққа ўтади, бир зум ўтар-ўтмас буёққа. Тиним билмайди. Менга ёққан жиҳати гуллар орасидан мўралаши. Ўша вақти бориб бағримга босиб олгим келади-ю, начора, тиканлари бор-да.

Аслида бу чаққон меҳмонимизни мезбон десак ҳам бўлади. Унга озор бермаганимиз, аҳиллигимиз туфайли ҳар куни бизникида. Шу маънода, демоқчиманки, агарда дунёдаги ҳамма инсонлар табиатга, ҳайвонларга яхши муносабатда бўлганларида эди, хонадонимиз меҳмонининг турдошлари ва бошқа ҳайвону паррандалар «Қизил китоб»га киритилмас, улар яшаши керак бўлган ўрмонлар, дарахтзорлар кесилмаган бўларди.

Мадинабону РАҲМОНБЕРДИЕВА,

Гулистон туманидаги

17-мактабнинг 11-синф ўқувчиси