Чоршанба
25-Март 2026
Аслида ниҳол экиш, боғлар барпо қилиш бизга бобомерос қадриятлигини барча ҳам билмаса керак. Айниқса, бугун интернет замонида олди-қочдидан бошқасини кузатмайдиган бир авлод шаклландики, уларнинг тарихий саводига ҳам бир мунча шубҳа қиласан киши.
Уч кундан буён ўйлаб ўйимнинг охирига етолмайман – одамлар шунчалик ўзгариб кетдими ёки жамиятми? Инсоф, виждон, бурч, масъулият деган тушунчалар фақат тушунчалигича қолдими? Одамлар буни ҳис қилмаяптими? Ёшлар-чи? Улар қандай тушунча билан ўсяпти, олдига қандай мақсад қўймоқда?
Буюк аллома Абу Райҳон Берунийни табобат соҳасига оид асар ёзишига табибларнинг доривор гиёҳларни яхши танимаслиги, уларни бир-биридан ажрата олмаслиги сабаб бўлган экан.
Эркин Воҳидовнинг «Инсон қасидаси» шеъри ёдингиздами? Унда бутун борлиқнинг ҳукмдори инсон бўлиши, одамзоднинг ҳаётдаги ўрни ниҳоятда масъул эканлиги ҳақида гап кетади. Дарҳақиқат, инсоннинг қўллари бунёдкор ҳам, вайронкор ҳам.
Мен ҳар куни қуёш ботишини кузатаман десам, кўпчиликнинг хаёлига тоғларнинг ёки катта денгизнинг ҳеч бўлмаганда кенг яйловдаги тепаликларнинг ортига ботишини кузатиш келса керак. Йўқ, мен болалигимдан қуёшнинг катта дарахт шохлари ортида нурсизланиб, ботишини кузатардим.
Журналист бу – элнинг дардини матбуот минбарига олиб чиқадиган, бутун умр халқ ғам-ташвиши билан яшайдиган, ўзгалар қайғусини ўз изтироби сифатида ҳис қила оладиган заҳматкаш ва фидойи инсон.
Айиққа баҳайбат илон ҳужум қилди. Айиқ жон таҳликасидан ўкираётганида, уни жасур бир йигит кўриб қолиб, илондан қутқарди. Айиқ ўз халоскорига миннатдорлик билдирди. Унинг ортидан эргашди, ҳеч айрилмас, орқасидан қолмасди.
Сув олишга борган уч аёл чашма бошига тўпланиб, суҳбатлашарди. Сал нарироқда бир кекса нуроний отахон ўтирар, хотинларнинг ўз фарзандларини мақтаб айтаётган гаплари унга эшитилиб турарди.
Қишлоғимизда ёши 40-45 атрофидаги бир одам бўларди. Ўзи телбасифат (бошқача аташни билмадим), доим кўча чангитиб юрган болалар билан ўйнар, алламбалоларни ғўлдираб, ёшига ярашмайдиган қилиқлар қиларди.
Ҳар бир инсоннинг ҳаёти ўқилмаган китобга ўхшайди. Уни варақлаб кўз ташласангиз, умрининг ҳар лаҳзасини ардоқлаган инсон ҳаёти ҳикматга тўла эканини ҳис этасиз. Бундай инсон фақат мажбурият остида вазифа бажарувчи киши эмас, балки ўз бурчини сидқидилдан адо этиши баробарида бошқаларга ҳам манфаат етказадиган одамдир.
Аёл қалбининг кенгликлари бамисоли бир уммон. Унда меҳр, муҳаббат, сабр ва матонат тўлқинлари мавж уради. Аёл ҳам табиатдек гўзал. Умуман, аёл ва табиат ўртасида уйғунлик бордек. Иккаласи бағрида гул-чечагини, дилбандини ўстириб, вояга етказади. Табиатга «она» сўзини қўшиб айтиш ҳам шундан эҳтимол.
Газетамизнинг шу йил 2 июнь, 21-сонида «Ҳимояга олинмаган болалик» сарлавҳали мақола эълон қилинган эди.
Икки биродар тортишиб қолди. Бири – бойлиги беҳисоб давлатманд, иккинчиси билим доираси кенг донишманд эди.
Ёшгина аёл тухум сотаётган кампирдан тухумнинг нархини сўради.
Хизмат юзасидан Самарқанддаги кексалар ва ногиронлиги бўлган шахслар учун «Саховат» интернат уйига борганимизда ҳамма журналистларга доим одат бўлиб қолганидек, бу ерда кексаларга яратилган шароитлар, озиқ-овқат ва хоналар жиҳозланишини ўзимизча кўздан кечирдик.
Хориижий мамлакатларда кенг нишонланадиган, арчасиз ўтмайдиган «Рождество» 31 декабрь куни Янги йил байрамига уланиб кетади. Ҳар бир хонадон арча ясатади, чироқлар билан уйи атрофини безатади.
Латвиянинг Рига шаҳри марказида бутунлай қайта ишланадиган чиқиндилар – пластмасса, шиналар, электр чироқлардан ясалган ноодатий 9 метрлик арча ўрнатилди.
Жисми ва руҳи соғлом бўлган одамгина том маънода ўзини бахтли ҳис эта олади. Негаки, инсон учун энг катта бахт ва бойлик саломатлигидир.
Борлиқдаги ҳар бир нарса инсон манфаатларига хизмат қилади. Инсоннинг тинч ва фаровон ҳаёт кечириши учун минглаб табиий неъматлар туҳфа этилган. Аммо уларнинг барчаси ўлчовли. Ҳар бир киши ана шу ўлчов масъулиятини ҳис қилиб яшашга бурчлидир.
Жисмоний ҳаракат мия учун фойдали эканини кўп бор эшитганмиз. Аммо олимлар аниқ бир саволни ўртага ташлашди: мунтазам ҳаракатда бўлган инсон миясида қандай ўзгаришлар юз беради, буни ўлчаш мумкинми?
Алишер Навоий ва Александр Иванович. Бир-биридан асрлар, эътиқод, муҳит ва мақсад билан ажралган икки шахс.
Бир куни ҳовлида кир ювиб туриб билмасдан шиллиққурт устига қайноқ сув тўкиб юборибман. Шиллиққурт бир-икки тўлғониб юришга ҳаракат қилди. Ва анча олдинга силжиди ҳам. Сўнг устидаги шиллиқ пардаси ажралиб тушди ва... ҳаракатсиз қолди.
Чжецзян университети олимлари ўтказган тадқиқот хулосаларига кўра, қушларнинг сайрашини тинглаш худди онгли нафас олиш медитацияси сингари қайғу ҳиссини енгишда деярли бир хил самарали ҳисобланади. Тадқиқот натижалари Applied Psychology: Health and Well-Being журналида эълон қилинди.
