Ҳурматингиз қани, ўқитувчи?
Ўқитувчи ўқувчига ўрнак бўлиши керак. Бола аввало ўқитувчисидан улги олади, унга тақлид қилади.
Ўқитувчи ўқувчига ўрнак бўлиши керак. Бола аввало ўқитувчисидан улги олади, унга тақлид қилади.
Соатлар ортидан кунлар, ойлар кетидан йиллар ўтаверади. Ўйламай қилинган биргина иш орқасида тузатиб бўлмас хатолар, ўйламай айтилган сўз ортида эса оғриқли қалблар борлигига аҳамият бермаймиз.
Ҳар бир маҳалла, кўчанинг «миш-миш»чи, бошқача айтганда, гап ташувчи аёллари бўлади. Улар ҳар бир ахборотдан хабардор бўлишади гўё.
«Оила даврасида» газетасининг жорий йил 18 апрель 16-сонида «Йўл қоидаларида ўзгаришлар: кундузги чироқ, «стоп полоса», айланадаги устунлик...» сарлавҳали мақолани ўқиб, ўз фикр-мулоҳазаларимни баён этишга жазм қилдим.
1969 йил, август ойи. Ҳаво ҳаддан ташқари иссиқ, қуёш гўё олов пуркайди. Аммо Бухоро давлат педагогика институти ҳовлиси абитуриент ёшлар, уларнинг ота-оналари-ю яқинлари билан гавжум.
Ҳаёт — инсон учун энг бебаҳо бойлик. Ўтиб бораётган ҳар сония азиз умримизнинг ажралмас бир қисми. Уни қандай ўтказяпмизу нималарга сарфлаяпмиз? Мана шуниси муҳим!
Ўқувчиларимдан бири дарсларга келмай қўйди. Телефон орқали у билан боғланишга ҳам имкон бўлмади. Ҳатто уйига дараклаб борганимизда уни тополмадик.
Бунёдкорлик ва яратувчилик халқимизга хос фазилатлардан. Ота-боболаримиздан мерос қолган бу анъаналар бугун ҳам мамлакатимиз миқёсидаги улкан бунёдкорлик, юксак яратувчилик каби хайрли ишлар мисолида давом этмоқда.
Ўтган ҳафтада «Ўзбекистон Республикасининг айрим қонун ҳужжатларига ўзгартиш ва қўшимчалар киритиш тўғрисида»ги қонуни эълон қилинди. Унда Ер кодексига ҳам қатор ўзгартиришлар киритилган. Жумладан, ҳужжатда қишлоқ хўжалиги соҳасида икки йил мобайнида фойдаланилмаган ерлар, шунингдек, фуқароларнинг ер участкалари ҳам давлатга қайтариб олиниши ҳақида сўз боради.
Асрлар давомида инсоннинг табиий эҳтиёжи саналган кийиниш маданияти бугун глобаллашув ва турли ижтимоий талатўплар даврида ўзининг асл вазифасидан ташқари яна бир қанча мақсадлар учун сафарбар қилина бошлади.
Газетамизнинг 2019 йил 21 февралдаги 7-сонида «Қалбни бўлиб бўлмайди. «Қўйнимда бир ёру кўнглимда бир ёр...» ашуласи алангасида ёнаётганлар дардини ким тинглайди?» сарлавҳали мақола эълон қилинган эди. Унда кўтариб чиқилган мавзу юзасидан юртдошларимиз бир қанча фикр-мулоҳазалар билдиришди. Айрим мухлисларнинг таҳририятимизга юборган муносабатини эътиборингизга ҳавола этишга қарор қилдик.
Само денгизида сузиб юрган саққоқуш галаси... Улар Судочье кўли томон ошиқади. Олдинда йўл бошловчи. Ортида бошқа қушлар. Сардор тўдани етишиб учишга чақиргани-чақирган.
Сайҳон ерга ниҳол экилса, йиллар ўтиб бу ер кўркам манзара касб этади. Қўр тўка бошлаган дарахт соясида одамлар ҳузур топадилар. Мевасидан тотиб, роҳатланадилар. Эски иморатлар ўрнига янгилари тикланса, манзиллар янада кўркамлашади. Йўллар кенг ва равон бўлганида эл-юрт тароватига кўрк қўшилади. Аслида буларнинг барчаси одамзоднинг ободликка интилиши меваси.
Хориижий мамлакатларда кенг нишонланадиган, арчасиз ўтмайдиган «Рождество» 31 декабрь куни Янги йил байрамига уланиб кетади. Ҳар бир хонадон арча ясатади, чироқлар билан уйи атрофини безатади.
Латвиянинг Рига шаҳри марказида бутунлай қайта ишланадиган чиқиндилар – пластмасса, шиналар, электр чироқлардан ясалган ноодатий 9 метрлик арча ўрнатилди.
Жисми ва руҳи соғлом бўлган одамгина том маънода ўзини бахтли ҳис эта олади. Негаки, инсон учун энг катта бахт ва бойлик саломатлигидир.