Қадрдон Дарахт
Ёш эдим. Бебошлигим тутиб, ҳовлимиздаги янги экилган ниҳолнинг гулларини тўкиб юбордим. Бувим бу ҳолатни кўриб, роса койиди. Танбеҳ берди. Кейин билсам, уни боғдан кўчириб келишган ва яқинда ерга ўтқазишган экан. Унинг тупроқ остида илдиз отиб кетиши ҳам, барқ уриб, кўкариб кетиши ҳам даргумон. Қилган ишимдан афсусландим. Ўзимни айбдор ҳис этдим.























